Niedobór erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu utrzymywał się przez 5 najbliższych badań, aż do 10 listopada 2021 r. – blisko 7 tygodni. Najniższe wartości tych wskaźników pokazały badania po 4 tygodniach (19 października 2021 r.), kiedy to faktycznie poczułem treningową niemoc. Przede wszystkim senność, ponadto słabo mi wychodziło bieganie nawet w pierwszym zakresie tempowym. Rzutowało to na wzrost tętna spoczynkowego oraz wysiłkowego, a wskaźnik restytucji wysiłkowej (WSR) szalał. WSR wyrażany w procentach pokazywał, że większość treningów robiłem de facto za mocno, a były to zazwyczaj spokojne rozbiegania w tempie konwersacyjnym. Oznaczało to, że mój organizm jest rozchwiany wskutek długotrwałego ciężkiego bodźca treningowego (a tym był okres od biegu ultra do maratonu).
Dodatkowo w tym okresie dosyć spodziewanie złapałem infekcję, gdyż spadły mi białe krwinki, a przede wszystkim ciała odpornościowe w postaci limfocytów. Na szczęście to nie był modny wirus. Dopadło mnie typowe zmęczenie i osłabienie spowodowane przetrenowaniem. Przez wspomniane cztery dni odpoczywałem sporo, spałem ile wlezie. Relaksowałem ciało i ducha. W tym czasie zauważyłem powrót aspatu do normy – w sumie to już w drugim tygodniu eksperymentu zauważyłem powrót AST do normy. Zmalał dwukrotnie. Co tylko pokazuje jak sprawnym organem jest wątroba, która pracuje bezustannie i jakże skutecznie, a wszystko po to, by nas oczyścić z toksyn. A toksyny w organizmie występowały po maratonie. Na szczęście moja wątroba jest w pełni zdrowa i sprawna, toteż sprawnie sobie z tym stanem rzeczy poradziła.
Zaobserwowałem także zwiększoną ilość monocytów, a więc krwinek białych, które uaktywniają się przy niewielkich infekcjach. Na zwiększone ich wydzielanie ma wpływ zwiększony wysiłek fizyczny. To tylko pokazuje, że długotrwały wysiłek fizyczny jest dla organizmu bodźcem porównywalnym ze stanem infekcji. Dlatego też tutaj apeluję do pasjonatów biegania – jesteście chorzy, przeziębieni to odpuśćcie mocny trening czy też długi bieg.
Pomiar poziomu żelaza, kwasu foliowego, ferrytyny i witaminy B12 pozwolił mi ocenić mój organizm, a także sprawdzić w jakim stopniu się wypłukałem w trakcie biegu. A także to, czy prawidłowo się odżywiałem przygotowując się do tych dwóch mocnych biegów. I o dziwo – nie (przed okresem wzmożonego wysiłku i po nim – wspomniane wskaźniki chemiczne krwi były w normie). Nie mniej jednak taki stan rzeczy nie powinien mnie za bardzo dziwić, gdyż tak jak wspomniałem na wstępie – regularnie suplementuje witaminy z grupy B, witaminę D, sód, potas, wapń, kwas foliowy i żelazo. Owszem po maratonie nastąpiło ich lekkie zachwianie i obniżenie od wartości wyjściowych, ale nie na tyle, by podejrzewać patologiczną niedokrwistość, jedynie taką spowodowaną wysiłkiem fizycznym. Tym długotrwałym.
Po niewielkiej infekcji i krótkiej, czterodniowej przerwie w treningach wróciłem do przyjętego cyklu treningowego i utrwalonych wcześniej nawyków. I z tego co zaobserwowałem:
• organizm wrócił do względnej homeostazy po 7 tygodniach od maratonu, którego fizycznie nie odczułem za bardzo.
Do maratonu podszedłem z głową. Wskaźniki krwi powróciły do normy dopiero po siedmiu tygodniach. Organizm zwalczył stan niedokrwistości, leukopenię, a odporność powróciła do normy. Wydłużony powrót do homeostazy może mieć związek ze zjawiskiem superkompensacji, czyli nadwyżki wynikającej z tego mocnego i dosyć długiego cyklu treningowego.
Jak wiemy zjawisko potreningowej nadwyżki energetycznej składa sie z trzech faz. Z fazy katabolicznej, którą jest cykl treningowy i podjęty w nim wysiłek treningowy. Z fazy anabolicznej na poziomie wypoczynku, która trwa do pełnego wypoczynku i regeneracji. Po tym czasie następuje tak zwana nadwyżka treningowa w postaci zwyżki formy osoby trenującej.
Oba biegi długie były mocnym bodźcem dla mojego organizmu, a organizm miał ograniczony czas na regenerację, więc faza odbudowy (anaboliczna) została wydłużona. W przypadku mojego organizmu trwała ona aż 7 tygodni, co ukazały wykonane badania. Po uzyskaniu wyników normatywnych i odzyskawszy pełnię sił postanowiłem wykonać test biegowy na dystansie pięciu kilometrów. Wróciłem do poziomu sprzed eksperymentu. 5000 metrów zaliczyłem w czasie 17:17. Co tylko potwierdza sensowność i prawidłowość regeneracji i odpoczynku po wzmożonym cyklu treningowym.
Regeneracja, odpoczynek czyli aspekty, które często odrzucają amatorzy biegania. Nie chcą odbywać cykli przejściowych, które są niczym innym jak okresem roztrenowania. Odrzucają koncepcję lżejszych dni treningowych, które pozwoliłyby im na zbudowanie nadwyżki treningowej. Uważają, że pogoń za życiówkami jest ważniejsza od kwestii zdrowia naszych organizów, które są cudownymi maszynami zaprojektowanymi na działanie. Ale nie mam tu na myśli bezmyślnego działania, a tego opartego na zdrowym rozsądku. Nie bez przyczyny wyczynowi maratończycy po mocnym biegu maratońskim odpoczywają od 2 do 5 tygodni, a niekiedy dłużej. Natomiast startują dwa do trzech razy do roku w mocnym biegu długim. A my amatorzy chcemy biegać, startować jak najdłużej i w dodatku z dużą częstotliwością startową. Nie ukrywam, że zdarzało mi się robić to kilka razy w swoim życiu, a mój eksperyment pokazał, że gdybym zrobił to wtedy z głową, to życiówek mógłbym spodziewać się nieco później. A czymże jest okres siedmiu tygodni w skali długich cykli treningowych? Według mnie niczym, a organizmowi należy się odpoczynek, bo bardzo na to zasłużył. Tak samo jak Ty biegaczu na lody lub ciastko po mocnym biegu.
